Hoe staat het ervoor met jouw goede voornemens na Quitters Day en Blue Monday?

Mark Popken • 20 januari 2026

Hoe staat het ervoor met jouw goede voornemens na Quitters Day en Blue Monday?

Voor wie deze uitdrukkingen niet bekend zijn:

Quitters Day (meestal rond half januari) is de dag waarop de meeste mensen hun goede voornemens alweer loslaten.

Blue Monday staat bekend als de meest sombere dag van het jaar, waarop motivatie en energie bij velen op een dieptepunt zitten.

Geen toeval dus dat juist nú zoveel goede voornemens alweer stranden.

Niet omdat mensen geen doorzettingsvermogen hebben.
Maar omdat de verandering die ze van zichzelf vragen simpelweg te groot is.

We willen vaak van 0 naar 100:

5 keer per week sporten
Stoppen met roken
Stoppen met drinken
Geen stress meer ervaren
Minder suiker
Elke dag mediteren
Altijd vroeg opstaan
Etc.
Etc.

Alles tegelijk vanaf 1 januari.

Ons brein houdt daar niet van. Grote, abrupte veranderingen voelen als een bedreiging. Het gevolg? Terugval in oude patronen, vaak nog vóórdat januari voorbij is.

En precies dáárom integreer ik de Kaizen methode in mijn coachtrajecten.

Kaizen betekent: continue verbetering door hele kleine stappen.

Geen radicale ommezwaai, maar minimale aanpassingen die je wél volhoudt.

Denk aan:

5 minuten wandelen in plaats van meteen een uur sporten
1 gezondere maaltijd per dag
Beginnen met geen alcohol door de week
10 minuten eerder naar bed
Eén bewuste ademhaling pauze tijdens je werkdag

Klein genoeg om niet te falen, groot genoeg om de effecten te merken en op lange termijn alles te veranderen.

Vraag je dus niet meer af:

“Waarom lukken mijn goede voornemens niet?”

of

"Zie je wel, alles mislukt bij mij altijd"

Maar:

“Welke kleine stap kan ik vandaag zetten die ik ook over 3 maanden nog doe?”

Duurzame verandering ontstaat niet in januari. Die ontstaat in herhaling, in kleine stapjes, in rust en vertrouwen op het proces.

Kaizen. Elke dag een beetje beter.

< Ouder bericht

Nieuwer bericht >

Mail

Het zit in de genen! Of staat het in de koelkast?

door Mark Popken • 16 september 2026

Het zit in de genen! Of staat het in de koelkast? “Het zit in de familie.” “Het is genetisch bepaald.” “Mijn vader had het ook” In mijn praktijk en om mij heen hoor ik deze uitspraken steeds vaker. Vooral van mensen die inmiddels de 40 zijn gepasseerd en die langzaam tegen hun eerste gezondheidsproblemen aanlopen. Een beginnende vorm van diabetes. Hoge bloeddruk. Darmklachten. Stressklachten. Gewrichtsproblemen. Artrose. Concentratieproblemen. Slaapproblemen. Huidproblemen. Overgewicht. Vermoeidheid. En zodra iemand vraagt hoe dat komt, ligt het antwoord vaak al klaar: “Ja, het zit in de familie.” Dit kan misschien zo zijn, maar daarmee is er nog geen verklaring gegeven dat de persoon in kwestie hier ook last van krijgt. Genen zijn geen vonnis Natuurlijk spelen genen een rol. De één heeft meer aanleg voor diabetes, de ander voor hart- en vaatziekten, weer een ander voor darm- of gewrichtsproblemen. Maar aanleg is iets anders dan dat iemands lot of gezondheid in de toekomst al vaststaat. Je kunt genetische aanleg hebben zonder ooit de aandoening te ontwikkelen. En precies daar wordt het interessant. Want wat gebeurt er als iemand met een bepaalde aanleg vervolgens jarenlang: Nauwelijks beweegt. Veel en vaak alcohol drinkt. Acht uur per dag zit. Weinig daglicht krijgt. Wel 10-30 eetmomenten per dag heeft. Sterk bewerkt voedsel eet. Een zwaar tekort aan vitamines, mineralen en nutriënten tot zich neemt. Structureel te weinig slaapt. Voortdurend onder mentale druk staat. En ondertussen steeds meer kilo’s aankomt? Etc. Is het dan logisch om alles onder het kopje “genetisch bepaald” te schuiven? De familie geeft veel meer door dan alleen DNA. Families geven namelijk niet alleen de genen genen, ze geven ook gewoontes en leefstijl door. Een vader die weinig beweegt, krijgt vaak een kind dat weinig bewegen normaal vindt. Een gezin waar elke avond alcohol op tafel staat, maakt van alcohol een normale dagelijkse gewoonte. Een huishouden waar groente en onbewerkte voeding nauwelijks voorkomen, geeft niet alleen DNA door, maar ook een slecht voedingspatroon. En een gezin dat leeft achter schermen, geeft zittend gedrag door als vanzelfsprekend. Wat we “familie” noemen, is dus deels genetica, maar deels ook gedrag dat generaties lang wordt doorgegeven.